Kontaktron zwierny (NO) mały 10mm
Kontaktron zwierny SPST-NO 10 mm
Kontaktron zwierny SPST-NO to mały przełącznik magnetyczny zamknięty w szklanej rurce. W stanie spoczynku jego styki są rozwarte. Po zbliżeniu odpowiedniego magnesu styki zwierają się, dzięki czemu element może wykrywać położenie, otwarcie, zamknięcie lub obecność pola magnetycznego.
Ten model ma szklaną obudowę o długości 10 mm. To kompaktowy wariant do układów, w których liczy się niewielki rozmiar elementu. Kontaktron nie wymaga zasilania do samego przełączenia styków. Działa mechanicznie, pod wpływem pola magnetycznego, dlatego dobrze sprawdza się jako prosty czujnik bezdotykowy.
Przy projektowaniu układu trzeba pamiętać, że kontaktron jest elementem delikatnym. Szklanej obudowy nie należy naprężać, a końcówki należy formować ostrożnie. Nie wolno traktować kontaktronu jak zwykłego kawałka drutu do dowolnego wyginania. Zbyt duża siła przy wyprowadzeniach może uszkodzić połączenie szkło-metal.
Zastosowanie
- czujniki otwarcia drzwi, klap, pokryw i obudów,
- detekcja położenia elementu ruchomego za pomocą magnesu,
- proste liczniki impulsów i układy zliczania obrotów,
- układy alarmowe, kontrolne i sygnalizacyjne,
- projekty hobbystyczne, edukacyjne i prototypowe,
- małe urządzenia, w których potrzebny jest czujnik magnetyczny o niewielkich wymiarach.
Specyfikacja techniczna
- Typ elementu: kontaktron
- Rodzaj styku: zwierny
- Konfiguracja: SPST-NO
- Stan spoczynkowy: normalnie otwarty
- Działanie: zwarcie styków po zbliżeniu pola magnetycznego
- Długość szklanej obudowy: 10 mm
- Obudowa: szklana
- Montaż: przewlekany / przewodowy, zależnie od sposobu użycia w projekcie
Najczęściej zadawane pytania
SPST-NO oznacza pojedynczy styk zwierny, który w stanie spoczynku jest normalnie otwarty. Po zbliżeniu magnesu styki zostają zwarte.
Nie do samego działania styków. Kontaktron jest przełącznikiem magnetycznym. Zasilania może wymagać dopiero układ, do którego jest podłączony, np. wejście mikrokontrolera, alarmu lub licznika.
Potrzebny jest magnes o odpowiedniej sile i ustawieniu względem szklanej rurki. O zadziałaniu decyduje nie tylko magnes, ale też odległość, kierunek pola magnetycznego i sposób zamocowania kontaktronu.
Tak, ale bardzo ostrożnie. Nie należy zginać końcówek tuż przy szkle. Najbezpieczniej unikać formowania wyprowadzeń w odległości mniejszej niż kilka milimetrów od złącza szkło-metal.
W opisach produktów te określenia są zwykle używane zamiennie. Kontaktron to popularna nazwa elementu, a zestyk kontaktronowy to bardziej techniczne określenie styków zamkniętych w szklanej rurce i uruchamianych polem magnetycznym.
Trzeba zachować ostrożność. Obciążenia indukcyjne mogą generować przepięcia przy rozłączaniu. W praktyce stosuje się elementy zabezpieczające, np. diodę przy obciążeniu DC, układ RC albo warystor.
Krótsza szklana obudowa ułatwia montaż w małych urządzeniach, ale wymaga dokładnego pozycjonowania względem magnesu i ostrożnego obchodzenia się z wyprowadzeniami.
