Czy taśmę zaciska się bezpośrednio w tym wtyku?
Nie. Wtyk lutuje się w płytkę, a taśmę zaciska się w osobnym gnieździe Z-FC10, które następnie wpina się w ten wtyk. Do zaciśnięcia taśmy wprost w elemencie lutowanym służą przejścia serii Z-LPV.
Wtyk lutuje się w płytkę drukowaną i tworzy rozłączne połączenie z taśmą zakończoną gniazdem Z-FC10. Wycięcie w korpusie wymusza jedno położenie gniazda, więc taśmy nie da się wpiąć odwrotnie.
Zatrzaski po obu stronach korpusu zamykają się na gnieździe i utrzymują je mechanicznie — rozwiązanie właściwe tam, gdzie urządzenie pracuje w drganiach albo taśma jest naprężona. Rozpięcie wymaga odchylenia obu ramion. Wyprowadzenia proste kierują taśmę prostopadle do płytki.
Wtyk dobiera się razem z gniazdem o tej samej liczbie styków — złącza o różnej liczbie torów nie są zamienne. Pierwszy styk wyznacza wycięcie w korpusie i odpowiada oznaczonej krawędzi taśmy.
Nie. Wtyk lutuje się w płytkę, a taśmę zaciska się w osobnym gnieździe Z-FC10, które następnie wpina się w ten wtyk. Do zaciśnięcia taśmy wprost w elemencie lutowanym służą przejścia serii Z-LPV.
Zatrzaski mają sens tam, gdzie urządzenie pracuje w drganiach albo taśma jest naprężona — utrzymują gniazdo mechanicznie, niezależnie od siły styków. Wersja bez nich rozpina się szybciej, co bywa wygodniejsze na stanowisku serwisowym.
Wycięcie w korpusie wtyku dopuszcza tylko jedno położenie gniazda, a styk numer 1 leży po stronie oznaczonej krawędzi taśmy. Przy projektowaniu płytki warto sprawdzić numerację w karcie, bo dwa rzędy styków numeruje się naprzemiennie, a nie kolejno.
Rozstaw otworów wynosi 2,54 mm w obu osiach, ale wersja prosta wymaga wolnej przestrzeni nad złączem na wysokość gniazda i zagięcie taśmy.
Nie. Wtyk na 10 styków współpracuje wyłącznie z gniazdem Z-FC10 o tej samej liczbie torów.