Czym różni się tulejka bez gwintu od gwintowanej?
Bez gwintu jest nakładką na przelotowy wkręt - o mocowaniu decyduje wkręt. Gwintowana ma gwint w korpusie i skręca się bezpośrednio, bez wkrętu przechodzącego przez całą długość.
Tulejka nakłada się na wkręt między płytką a podstawą i ustala odstęp 19 mm. Otwór wewnętrzny 3,5 mm przyjmuje typowy wkręt, a średnica zewnętrzna 6,3 mm daje oparcie dla płytki.
Poliamid nie przewodzi prądu, więc ścieżki po spodniej stronie płytki nie mają kontaktu z metalową podstawą. To najczęstszy powód sięgania po dystans tworzywowy zamiast metalowej podkładki.
Element nie ma gwintu - o zamocowaniu decyduje wkręt przechodzący przez całą tulejkę. Wersje gwintowane, skręcane bez przelotowego wkrętu, występują jako osobne pozycje.
Otwór 3,5 mm dobiera się do wkrętu, nie do otworu w płytce. Wkręt M2 przechodzi przez 2,2 mm, M3 przez 3,2 mm, M4 przez 4,2 mm - w każdym przypadku z niewielkim luzem, żeby tulejka dała się nasunąć bez oporu.
Średnica zewnętrzna 6,3 mm decyduje o tym, czy tulejka zmieści się między ścieżkami i czy da płytce wystarczające oparcie. Przy gęstym montażu bywa ważniejsza niż długość.
Długość odpowiada docelowemu prześwitowi pod płytką. Dobiera się ją tak, aby najwyższy element od spodu miał zapas, a wkręt wystawał ponad tulejkę na tyle, by objąć płytkę i nakrętkę.
Bez gwintu jest nakładką na przelotowy wkręt - o mocowaniu decyduje wkręt. Gwintowana ma gwint w korpusie i skręca się bezpośrednio, bez wkrętu przechodzącego przez całą długość.
Otwór ma 3,5 mm, więc przechodzi przez niego wkręt o odpowiadającej średnicy z luzem montażowym. Wkręt musi być dłuższy od tulejki o grubość płytki i zapas na nakrętkę.
Nie należy lutować w bezpośrednim sąsiedztwie tulejki. Zakres pracy sięga 85°C, a temperatura grota wielokrotnie go przekracza - tulejkę zakłada się po zakończeniu lutowania.
Tak, poliamid jest izolatorem. Sam wkręt przechodzący przez otwór pozostaje jednak przewodzący, więc przy pełnej izolacji stosuje się dodatkowo wkręt poliamidowy.