W ofercie Sklepu AVT znajdziesz tuleje dystansowe bez gwintu i z gwintem M3 oraz M4, z poliamidu PA66 i mosiądzu niklowanego, w długościach od 2,5 do 50 mm, nity rozporowe poliamidowe na otwory od 3,1 do 6,1 mm oraz śruby poliamidowe M4, M5 i M6.
Tuleja dystansowa 30 mm, gwint M4 wewnętrzny i zewnętrzny, korpus sześciokątny, TDYSFM-M4/30
Śruba poliamidowa M6×16 mm, łeb walcowy, nacięcie Phillips, poliamid PA66, biały, CRS-7045-M6-16
Śruba poliamidowa M6×20 mm, łeb walcowy, nacięcie Phillips, poliamid PA66, biały, CRS-7045-M6-20
Śruba poliamidowa M6×60 mm, łeb walcowy, nacięcie Phillips, poliamid PA66, biały, CRS-7045-M6-60
Śruba poliamidowa M6×8 mm, łeb walcowy, nacięcie Phillips, poliamid PA66, biały, CRS-7045-M6-8
Produkty Fix-Fasten służą jednemu zadaniu: zamocowaniu płytki drukowanej albo panelu w obudowie tak, żeby zachować odstęp od podłoża i nie zewrzeć ścieżek. Większość wykonano z poliamidu PA66 w klasie palności UL94V-2, czyli materiału, który nie przewodzi prądu i nie podtrzymuje płomienia. Pozostałe elementy tego typu obejmuje kategoria elementy montażowe.
Najprostsze rozwiązanie: tuleję nakłada się na wkręt przechodzący przez płytkę, a ona ustala odstęp od podstawy. Dostępne są cztery średnice otworu, dobierane do grubości wkrętu: 2,2 mm (średnica zewnętrzna 3,7 mm), 3,2 mm (5 mm), 3,5 mm i 4,2 mm (obie 6,3 mm). Długości obejmują zakres od 2,5 do 25 mm, ze stopniowaniem co milimetr w środkowej części zakresu, więc dobierzesz wymiar dokładnie pod wysokość elementów pod płytką.
Wersje gwintowane mają korpus sześciokątny, który pozwala przytrzymać tuleję kluczem podczas dokręcania. Występują w dwóch układach gwintu: wewnętrznym obustronnym, gdzie z obu stron wkręca się śruby, oraz wewnętrznym i zewnętrznym, gdzie jedna strona ma własny trzpień gwintowany, dzięki czemu tuleje można łączyć w słupki o dowolnej wysokości.
W poliamidzie dostępne są wersje M3 o długości od 6 do 45 mm (serie TP i HP), a w mosiądzu niklowanym tuleje M3 i M4 o długości od 5 do 50 mm (serie TFF, TFM i TDYSFF). Mosiądz wybiera się tam, gdzie połączenie ma przenieść większe obciążenie albo gdzie tuleja jednocześnie łączy masę urządzenia.
Nity rozporowe montuje się bez narzędzi: wsuwa się korpus w otwór, a wciśnięcie trzpienia rozpiera go od drugiej strony. W ofercie są wersje na otwory 3,1, 3,6, 4,1, 5,1 i 6,1 mm, o sile wyrywania odpowiednio 8, 12, 20, 25 i 30 kg. Przy każdym modelu podano zakres grubości panelu, na przykład 2,5–3,5 mm, i to on decyduje o wyborze, bo nit dopasowany do cieńszego materiału nie rozeprze się poprawnie.
Śruby poliamidowe z łbem walcowym i nacięciem krzyżowym dostępne są w rozmiarach M4, M5 i M6, o długości od 8 do 60 mm, w kolorze białym. Stosuje się je tam, gdzie połączenie musi być nieprzewodzące i odporne na korozję. Ofertę uzupełnia łącznik montażowy PMB-1, pozwalający zamocować jedną płytkę prostopadle do drugiej.
Zmierz wysokość najwyższego elementu znajdującego się pod płytką, licząc od powierzchni laminatu, i dodaj kilka milimetrów zapasu na przewody oraz na wystające końcówki wyprowadzeń. Przy montażu nad metalową podstawą zapas jest ważniejszy, bo za mały odstęp grozi zwarciem lutowań z obudową. W ofercie długości stopniowane są co milimetr, więc zwykle uda się trafić dokładnie.
Wersja z gwintem wewnętrznym po obu stronach wymaga dwóch osobnych śrub i nadaje się do mocowania płytki między dwiema powierzchniami. Wersja z gwintem wewnętrznym i zewnętrznym ma własny trzpień, więc wkręca się ją bezpośrednio w podstawę albo w kolejną tuleję, co pozwala budować słupki o potrzebnej wysokości i montować płytki piętrowo.
Poliamid nie przewodzi prądu, więc izoluje płytkę od podstawy i nie wprowadza pojemności ani połączeń masy tam, gdzie ich nie chcesz. Mosiądz jest znacznie wytrzymalszy mechanicznie, znosi wyższą temperaturę i pozwala przenieść większy moment dokręcenia, a przy okazji łączy masę płytki z obudową, co bywa potrzebne przy ekranowaniu. Wybór zależy więc od tego, czy połączenie ma izolować, czy przewodzić.
Potrzebne są dwie wartości: średnica otworu i łączna grubość łączonych materiałów. Obie podajemy przy każdym modelu, na przykład otwór 4,1 mm i panel 4,5–5,5 mm. Nit dobrany do cieńszego pakietu nie rozeprze się na wylot i nie utrzyma połączenia, a zbyt długi zostawi luz. Siła wyrywania, od 8 do 30 kg, rośnie wraz ze średnicą i wyznacza dopuszczalne obciążenie połączenia.
To klasyfikacja zachowania tworzywa w kontakcie z płomieniem. V-2 oznacza, że materiał gaśnie po odjęciu ognia, ale dopuszcza kapanie płonących kropli. Klasa V-0, spotykana w obudowach i elementach rozdzielnicowych, jest pod tym względem ostrzejsza. Przy elementach montażowych wewnątrz urządzenia V-2 jest rozwiązaniem typowym, ale w konstrukcjach objętych wymaganiami należy sprawdzić, jakiej klasy wymaga dokumentacja.