Czy śruba poliamidowa jest wytrzymała?
Wystarcza do mocowania płytek, osłon i lekkich elementów. Nie nadaje się do połączeń konstrukcyjnych - gwint z tworzywa zrywa się przy znacznie mniejszym momencie niż stalowy.
Śruba z tworzywa o gwincie M6 i długości 22 mm, z łbem walcowym i nacięciem krzyżowym Phillips. Poliamid nie przewodzi prądu i nie koroduje, dlatego trafia tam, gdzie stalowy łącznik byłby problemem.
Typowe zastosowania to mocowanie płytek drukowanych, osłon izolacyjnych i elementów w pobliżu obwodów pod napięciem, a także montaż w środowisku wilgotnym, gdzie stal zaczyna rdzewieć.
Śruba jest lżejsza od stalowej i nie uszkadza miękkich powierzchni przy dokręcaniu, ale przenosi mniejszy moment - dokręca się ją ręcznie, bez wkrętarki.
Śruba poliamidowa nie przewodzi prądu, więc nie zewrze ścieżki z obudową ani nie utworzy pętli masy. To pierwszy powód jej stosowania w elektronice.
Drugi to korozja: poliamid nie rdzewieje i nie tworzy ogniwa galwanicznego z aluminium czy blachą ocynkowaną, w odróżnieniu od stali. Ma znaczenie w wilgoci i na zewnątrz.
Ograniczeniem jest wytrzymałość. Gwint z tworzywa zrywa się przy znacznie mniejszym momencie niż stalowy, dlatego śrubę dokręca się ręcznie i nie stosuje w połączeniach przenoszących obciążenia konstrukcyjne.
Wystarcza do mocowania płytek, osłon i lekkich elementów. Nie nadaje się do połączeń konstrukcyjnych - gwint z tworzywa zrywa się przy znacznie mniejszym momencie niż stalowy.
Wkrętakiem krzyżowym Phillips, ręcznie. Wkrętarka elektryczna łatwo zrywa gwint albo rozwierca nacięcie w łbie.
Poliamid nie koroduje, więc pod względem odporności na wilgoć wypada lepiej niż stal. Przy stałym nasłonecznieniu tworzywo z czasem kruszeje, dlatego na wolnym powietrzu warto przewidzieć osłonę.
Tak, gwint jest metryczny i zgodny wymiarowo. Przy izolacji całego połączenia stosuje się jednak nakrętkę poliamidową.