FNIRSI DPOF1204 to 4-kanałowy oscyloskop cyfrowy o paśmie 200 MHz, który poza przebiegiem analogowym dekoduje ramki magistral I2C, SPI, UART, CAN oraz LIN i wykonuje analizę widma FFT do miliona punktów. Cztery przebiegi i ich warstwę logiczną widać jednocześnie na siedmiocalowym ekranie dotykowym.
Przy pracy z mikrokontrolerem rzadko wystarczy jeden przebieg. Cztery kanały analogowe pozwalają trzymać na ekranie jednocześnie zegar, linię danych, sygnał wyboru układu i przebieg wejściowy, zamiast przepinać sondę i składać obraz z kolejnych pomiarów. Każdy kanał ma własny kolor gniazda, przycisku i śladu na ekranie.
Przetwarzanie prowadzą dwa przetworniki o wydajności 1 GSa/s. Przy czterech włączonych kanałach każdy z nich pracuje z szybkością 500 MSa/s, a pełne 1 GSa/s przyrząd osiąga w trybie z przeplotem. Tak samo dzieli się pamięć akwizycji: 7 Mpts bez przeplotu i 14 Mpts z przeplotem. To jest kryterium, po którym warto porównywać oscyloskopy czterokanałowe, bo liczba z nadruku na obudowie rzadko odnosi się do wszystkich wejść naraz.
Gniazdo LAN z interfejsem WebControl, port USB Device z obsługą poleceń SCPI oraz wyjście Pass/Fail stawiają ten przyrząd w roli profesjonalnego stanowiska pomiarowego, które da się wpiąć w zautomatyzowany test na linii produkcyjnej, a nie wyłącznie postawić na biurku. Otwory VESA na tylnej ściance pozwalają zamocować go na wysięgniku lub ścianie.
Zakres napięć na wejściach
Wejścia BNC przyjmują maksymalnie 400 Vpk, a masa sond jest połączona z przewodem ochronnym zasilania. Zacisk masy sondy należy podłączać wyłącznie do punktu o potencjale ziemi. Pomiary w obwodach odniesionych do sieci wykonuje się sondą różnicową albo przez transformator separacyjny.
Nazwa pochodzi od oscyloskopów analogowych z lampą kineskopową. Wewnętrzną stronę ekranu pokrywał luminofor, warstwa świecąca pod wpływem uderzenia wiązki elektronów. Jasność śladu zależała od tego, jak długo wiązka przez dany punkt przechodziła: przebieg powtarzalny świecił mocno, zdarzenie pojawiające się sporadycznie zostawiało ślad blady. Obraz sam z siebie stopniował więc jasność według częstości występowania.
Przyrządy cyfrowe odtwarzają ten efekt obliczeniowo i producenci oznaczają je jako Digital Phosphor Oscilloscope. Angielskie phosphor znaczy luminofor, a nie fosfor, więc spotykane w ofertach określenie „oscyloskop fosforowy" jest tłumaczeniem dosłownym; ściślejszy zapis to oscyloskop z cyfrowym luminoforem. Obie nazwy dotyczą tej samej właściwości: jasność lub barwa punktu na ekranie zależy od tego, jak często przebieg przez ten punkt przechodzi. Drżenie zbocza, przesterowanie i pojedynczy zakłócony impuls rysują się jako osobna, ciemniejsza struktura obok jasnego przebiegu podstawowego, zamiast zlewać się z nim w jedną grubą linię. Czas zaniku śladu, paletę barw i jasność ustawia się w menu wyświetlania, a pokrętłem Intensity reguluje na bieżąco.
Samo stopniowanie jasności nie wystarczy, jeśli przyrząd rzadkiego zdarzenia w ogóle nie zarejestruje. Oscyloskop cyfrowy nie obserwuje sygnału bez przerwy: po każdej akwizycji następuje czas martwy, w którym przetwarza zebrane próbki i na wejście nie patrzy. Im więcej przebiegów rejestruje w ciągu sekundy, tym krótszy udział czasu martwego i tym większa szansa, że zdarzenie pojawiające się raz na kilka tysięcy okresów trafi w okno akwizycji, a nie między dwa kolejne. Stąd znaczenie parametru 450 000 przebiegów na sekundę, deklarowanego dla trybu sekwencyjnego.
Ten sam tryb służy do zapisu. Przyrząd gromadzi do 90 000 segmentów z minimalnym odstępem między nimi, a po zatrzymaniu akwizycji pozwala je odtworzyć, przeszukać po zdarzeniu lub po czasie i wrócić do wybranej ramki.
Nie, wtedy na każdy kanał przypada 500 MSa/s. Przyrząd ma dwa przetworniki o wydajności 1 GSa/s i w trybie z przeplotem osiąga pełną wartość, a wraz z nią 14 Mpts pamięci zamiast 7 Mpts. Przy pomiarach wolnych sygnałów logicznych różnica nie ma znaczenia; przy odwzorowaniu zboczy bliskich granicy pasma ma.
W komplecie są dwie sondy pasywne o paśmie 200 MHz. Do jednoczesnej pracy na wszystkich czterech wejściach potrzebne są dwie dodatkowe. Sonda musi mieć pasmo nie niższe niż pasmo oscyloskopu, inaczej to ona ograniczy pomiar, a nie przyrząd.
Dekodowanie zamienia przebieg na czytelne ramki wyświetlane pod wykresem, wyzwalanie zatrzymuje akwizycję na konkretnym warunku w tej ramce. DPOF1204 obsługuje oba dla I2C, SPI, UART, CAN i LIN: można na przykład wyzwolić się na braku potwierdzenia na I2C albo na błędzie ramki CAN, a dopiero potem odczytać zawartość transmisji. Długość danych ustawia się od 4 do 32 bitów przy SPI i od 5 do 8 bitów przy UART.
Pojemność sondy i pojemność wejścia kanału tworzą dzielnik, którego charakterystyka zależy od częstotliwości. Nieskompensowana sonda zniekształca zbocza i zawyża lub zaniża amplitudę. Sondę podłącza się do wyjścia kompensacyjnego na panelu przednim, naciska przycisk Auto i niemetalowym wkrętakiem ustawia trymer tak, aby przebieg prostokątny miał płaskie wierzchołki. Czynność powtarza się dla każdego kanału.
