W ofercie Sklepu AVT znajdziesz podstawki ZIF z dźwignią do układów DIP14, DIP16, DIP18, DIP20, DIP24 i DIP28 ze złoconymi stykami, złącza KNX w wersji wtykowej do druku i gniazd na przewód od 2 do 12 pinów, obudowy złączy D-Sub oraz listwy kołkowe goldpin.
Podstawka ZIF DIP20 wąska, rozstaw rzędów 7,62 mm, raster 2,54 mm, styki złocone, Connfly 220-1044
Obudowa do złącza D-Sub DB37 i HD62, z tworzywa sztucznego, szara, Connfly DSC-237
Obudowa do złącza D-Sub DB50 i HD78, z tworzywa sztucznego, szara, Connfly DSC-250
Listwa kołkowa goldpin 2x40 pin, raster 2,54 mm, prosta, wysokość 38 mm
Podstawka ZIF DIP14 wąska, rozstaw rzędów 7,62 mm, raster 2,54 mm, styki złocone, Connfly 214-1044
Podstawka ZIF DIP16 wąska, rozstaw rzędów 7,62 mm, raster 2,54 mm, styki złocone, Connfly 216-1044
Podstawka ZIF DIP18 wąska, rozstaw rzędów 7,62 mm, raster 2,54 mm, styki złocone, Connfly 218-1044
Connfly Electronic produkuje złącza i akcesoria do płytek drukowanych, z certyfikatami ISO 9001 i ISO 14001. W Sklepie AVT marka reprezentowana jest przez trzy grupy elementów przydatnych przy prototypowaniu, programowaniu układów i budowie instalacji sterowania. Pozostałe elementy tego typu obejmuje kategoria złącza i gniazda.
Podstawka ZIF, czyli z zerową siłą wkładania, ma dźwignię zwalniającą styki: układ wkłada się bez oporu, a dopiero opuszczenie dźwigni zaciska wyprowadzenia. Dzięki temu można wymieniać układ dowolną liczbę razy bez wyginania nóżek i bez ryzyka uszkodzenia obudowy, czego nie da się powiedzieć o zwykłej podstawce przy kilkudziesięciu cyklach.
W ofercie są wersje wąskie dla obudów o rozstawie rzędów 7,62 mm: DIP14 (214-1044), DIP16 (216-1044), DIP18 (218-1044) i DIP20 (220-1044), oraz uniwersalne DIP24 (224-1043) i DIP28 (228-1043), obsługujące rozstaw 7,62 i 15,24 mm. Wszystkie mają styki złocone i raster 2,54 mm. To standardowe wyposażenie programatora i stanowiska, na którym seryjnie wgrywa się oprogramowanie do mikrokontrolerów.
Złącza w standardzie magistrali KNX służą do podłączenia urządzeń automatyki budynkowej. W ofercie są wtyki dwupinowe do montażu na płytce, w wersji prostej i kątowej, o rastrze 2 mm, pasujące do gniazda KNX-G02, oraz obudowy gniazd zaciskanych na przewodzie, w wersjach od 2 do 12 pinów. Pozwalają zbudować własne urządzenie współpracujące z istniejącą magistralą albo przygotować przewód połączeniowy o potrzebnej liczbie żył.
Obudowy DSC-237 i DSC-250 to plastikowe osłony złączy D-Sub: pierwsza pasuje do wersji DB37 i HD62, druga do DB50 i HD78. Chronią miejsce lutowania przed wyrwaniem przewodu i porządkują wiązkę na wyjściu ze złącza. W ofercie jest też listwa kołkowa goldpin 2 × 40 pinów o rastrze 2,54 mm i wysokości 38 mm, którą łamie się na odcinki o potrzebnej długości.
Wszędzie tam, gdzie ten sam układ wkłada się i wyjmuje wielokrotnie: przy programowaniu mikrokontrolerów, testowaniu partii układów i pracy z programatorem. Zwykła podstawka przy kilkudziesięciu cyklach rozklepuje styki, a nóżki układu zaczynają się wyginać i łamać. Do jednorazowego montażu w urządzeniu wystarczy podstawka zwykła, znacznie tańsza i mniejsza.
Rozstawem rzędów styków. Wersja wąska obsługuje obudowy o rozstawie 7,62 mm, czyli 0,3 cala, typowe dla układów do 20 wyprowadzeń. Podstawka uniwersalna ma styki rozmieszczone tak, że przyjmie zarówno obudowę wąską, jak i szeroką o rozstawie 15,24 mm, spotykaną przy większych układach. Dlatego modele DIP24 i DIP28 w tej ofercie są uniwersalne.
Tak, pod warunkiem że raster i rozstaw rzędów są zgodne, a układ ustawisz w podstawce we właściwym miejscu, zwykle wyrównany do strony dźwigni. Tak robi się przy programatorach, gdzie jedna podstawka obsługuje wiele typów układów. Sprawdź jednak w instrukcji programatora, do której krawędzi podstawki dosuwa się układ, bo od tego zależy przypisanie wyprowadzeń.
KNX to standard magistrali stosowany w automatyce budynkowej, w którym jedna para przewodów przenosi zasilanie i komunikację między urządzeniami. Złącza tego typu pozwalają podłączyć do magistrali własne urządzenie albo przygotować przewód o potrzebnej liczbie żył. Wtyki do druku montuje się na płytce projektowanego układu, a obudowy gniazd zaciska na przewodzie.
Zakrywa wyprowadzenia i miejsce lutowania, a przede wszystkim przejmuje naprężenia przewodu: przy szarpnięciu siła działa na obudowę, a nie na pojedyncze żyły. Dodatkowo utrzymuje wiązkę w jednym kierunku i nadaje złączu wykończony wygląd. Obudowę dobiera się do konkretnej wielkości złącza, bo rozstaw kołków mocujących różni się między typami.
