Zgrzewarka do plastiku AMiO 04745, nazywana też zszywarką do zderzaków, naprawia pęknięcia w twardych tworzywach o grubości powyżej 1,5 mm. Stalowa zszywka po naciśnięciu spustu nagrzewa się do czerwoności, wtapia się w materiał po obu stronach szczeliny, a po ostygnięciu zostaje w nim jako metalowe zbrojenie spinające pęknięcie. Komplet w walizce obejmuje 200 zszywek ze stali nierdzewnej w czterech kształtach oraz szczypce do obcinania wystających końców.
Kształt zszywki dobiera się do geometrii uszkodzenia:
Miejsce naprawy oczyszcza się, a element mocuje w imadle lub ściskiem. Zszywkę wkłada się w metalowe końcówki zgrzewarki, trzyma spust, aż zszywka rozżarzy się na czerwono, i wciska ją w tworzywo z lekkim skrętem, żeby nie dało się jej wyciągnąć. Po zwolnieniu spustu i krótkim ostygnięciu zgrzewarkę odsuwa się i powtarza czynność wzdłuż całego pęknięcia. Na koniec wystające części zszywek obcina się szczypcami z zestawu, a powierzchnię wyrównuje papierem ściernym lub pilnikiem.
Nie, tylko zderzak z tworzywa termoplastycznego, które mięknie pod wpływem ciepła, np. PP, PP/EPDM, ABS, PC lub PE. Laminat poliestrowo-szklany i inne tworzywa utwardzalne nie miękną, więc zszywka się w nie nie wtopi. Oznaczenie materiału jest zwykle wytłoczone po wewnętrznej stronie elementu, np. >PP< albo >PP/EPDM<.
Powyżej 1,5 mm. Zszywka musi zagłębić się w tworzywo na tyle, żeby po ostygnięciu była w nim otoczona materiałem z obu stron szczeliny.
Nie, zszywki odtwarzają wytrzymałość połączenia, ale nie wypełniają szczeliny ani ubytków. Po wtopieniu zszywek od spodu stronę licową fazuje się wzdłuż pęknięcia i wypełnia szpachlą lub klejem do tworzyw, a potem szlifuje pod lakier.
W większości przypadków tak, bo zszywki wtapia się od wewnętrznej strony elementu, a naprawiany element powinien być unieruchomiony w imadle lub ściskiem, a nie trzymany w ręku. Na zamontowanym zderzaku da się pracować tylko tam, gdzie jest swobodny dostęp do jego spodu, np. przy dolnej krawędzi lub w nadkolu.
