Sn63Pb37 to klasyczny stop cynowo-ołowiowy o wysokiej zawartości cyny, stosowany w elektronice do montażu i napraw. Producent podaje temperaturę topnienia 183-200°C.
Wewnątrz drutu biegnie topnik, który usuwa tlenki z lutowanej powierzchni w chwili kontaktu z grotem. Spoiwo zwilża pole lutownicze szybko i daje jasne, gładkie połączenia bez podawania topnika z osobnej butelki.
Ołów obniża temperaturę pracy i ułatwia zwilżanie, dlatego spoiwa cynowo-ołowiowe pozostają pierwszym wyborem w serwisie, naprawach i prototypowaniu. Dyrektywa RoHS2 obejmuje sprzęt wprowadzany do obrotu - do jego produkcji stosuje się stopy bezołowiowe.
Średnica drutu decyduje o tym, ile spoiwa trafia do połączenia w jednostce czasu, i jest najczęstszym kryterium wyboru w obrębie jednego stopu. Cieńszy drut daje kontrolę, grubszy - szybkość.
Ten wariant ma 0,8 mm i przeznaczony jest na uniwersalne prace elektroniczne. Średnica 0,8 mm to najczęściej wybierany kompromis: wystarcza do pól lutowniczych na płytce, przewodów i elementów przewlekanych.
Opakowanie 40 g wystarcza na warsztat domowy i regularne, ale niezbyt intensywne prace.
Każda metalowa powierzchnia pokrywa się w powietrzu warstwą tlenków. Ta warstwa jest cienka, ale wystarcza, żeby ciekłe spoiwo się po niej nie rozpłynęło - lut zbiera się w kulkę zamiast objąć pole lutownicze. Topnik rozpuszcza tlenki i przez chwilę chroni oczyszczoną powierzchnię przed ponownym utlenieniem.
Umieszczenie topnika wewnątrz drutu sprawia, że trafia on dokładnie tam, gdzie jest potrzebny, i dokładnie wtedy, kiedy spoiwo zaczyna się topić. Przy typowych pracach montażowych zwalnia to z podawania topnika osobno.
Rdzeń topnikowy działa jednak tylko na powierzchniach w umiarkowanym stanie. Stare luty, mocno utlenione wyprowadzenia i rozlutowywanie to sytuacje, w których warto dołożyć topnik z butelki - dostarczy go więcej i wcześniej niż drut.
Rdzeń topnikowy wystarcza na czystych, nieutlenionych polach. Przy starych lutach, utlenionych wyprowadzeniach i przy rozlutowywaniu dodatkowy topnik wyraźnie ułatwia pracę i skraca czas kontaktu grota z płytką.
Ograniczenia dotyczą wprowadzania do obrotu nowego sprzętu objętego dyrektywą. Serwis, naprawa, prototypowanie, zastosowania hobbystyczne oraz sprzęt spoza zakresu dyrektywy pozostają poza nimi. Kwestię formalną dla konkretnego zastosowania warto potwierdzić.
Przy naprawie serwisowej robi się to powszechnie. Mieszanina obu stopów ma jednak inną temperaturę topnienia i inne właściwości mechaniczne niż każdy z nich osobno - przy połączeniach odpowiedzialnych stare spoiwo lepiej usunąć plecionką.
Dla stopów cynowo-ołowiowych typowy zakres roboczy zaczyna się nieco powyżej 300°C. Przy drobnych elementach wystarcza dolna część zakresu, przy masach i grubych przewodach potrzeba wyżej, bo ciepło ucieka z punktu lutowania szybciej.
Matowa powierzchnia bierze się najczęściej z poruszenia elementu w trakcie krzepnięcia albo ze zbyt niskiej temperatury grota. Jeśli lut jest matowy i chropowaty jednocześnie, połączenie zwykle wymaga powtórzenia.
