Do czego służy kalafonia w lutowaniu
Metal pokryty warstwą tlenków nie przyjmuje cyny: spoiwo skrapla się na powierzchni zamiast ją zwilżyć. Zadaniem topnika jest usunięcie tej warstwy w momencie podgrzania i osłonięcie oczyszczonego miejsca przed ponownym utlenieniem, zanim lut zdąży zastygnąć. Kalafonia to topnik stały pochodzenia naturalnego, otrzymywany z żywicy drzew iglastych, używany w tej roli od kilkudziesięciu lat.
W praktyce warsztatowej stosuje się ją przede wszystkim do trzech rzeczy: cynowania grota lutownicy, przygotowania przewodów i końcówek przed lutowaniem oraz oczyszczania powierzchni, na których zwykły drut z rdzeniem topnika nie daje rady, na przykład utlenionych blaszek i starych elementów. Pozostałe rodzaje topników obejmuje kategoria topniki, a wersje o konsystencji pasty pasty lutownicze.
Postacie kalafonii w ofercie
Kalafonia w puszce to klasyczna forma: kawałki żywicy w metalowym opakowaniu, o masie 20, 40, 45 i 100 g. Grot przeciera się o powierzchnię kalafonii albo zanurza w niej końcówkę przewodu, a nadmiar odparowuje przy lutowaniu. Puszka wystarcza na bardzo długo, bo jednorazowo zużywa się jej niewiele, dlatego do domowego stanowiska w zupełności starcza opakowanie 20 lub 40 g.
Kalafonia w sprayu pozwala nanieść cienką, równomierną warstwę na większą powierzchnię, na przykład na całą płytkę przed lutowaniem albo na pole lutownicze przed montażem złącza. Jest wygodniejsza przy pracy seryjnej i tam, gdzie trudno dosięgnąć kawałkiem żywicy.
Czego jeszcze potrzebujesz
Kalafonia jest uzupełnieniem, a nie zamiennikiem spoiwa: samo lutowanie wykonuje się cyną lutowniczą, zwykle z rdzeniem topnika. Do pracy potrzebna jest lutownica lub stacja lutownicza oraz odpowiedni grot. Resztki kalafonii z płytki usuwa się alkoholem izopropylowym. Wszystkie materiały obejmuje kategoria lutowanie.