Złącze łączy dwie funkcje: zaciska taśmę jak zwykłe gniazdo IDC i jednocześnie lutuje się w płytkę. Odpada para wtyk-gniazdo, więc połączenie zajmuje mniej miejsca i kosztuje mniej, ale przestaje być rozłączne.
Rozwiązanie stosuje się tam, gdzie taśma prowadzi sygnały na stałe — między płytami w jednej obudowie albo do panelu czołowego. Przy serwisie wymiana wymaga rozlutowania złącza, dlatego przy węzłach wymagających demontażu lepiej sprawdza się wtyk z gniazdem.
Połączenie jest nierozłączne po zalutowaniu — przy konstrukcjach serwisowanych warto rozważyć wtyk Z-WS z gniazdem Z-FC.
Łączy obie funkcje w jednym elemencie: taśmę zaciska się w nim jak w gnieździe, a sam element lutuje się w płytkę. Odpada wtyk, więc połączenie zajmuje mniej miejsca i kosztuje mniej, ale przestaje być rozłączne.
Nie bez rozlutowania złącza. Przy konstrukcjach, w których taśmę trzeba odpinać przy serwisie, właściwszy jest wtyk Z-WS z gniazdem Z-FC.
Imadłem albo praską do złączy IDC. Zaciskanie szczypcami przekrzywia korpus i część noży może nie trafić w żyłę.
Przy stałym połączeniu między płytami w jednej obudowie albo z panelem czołowym, gdzie taśma nie jest odpinana w trakcie eksploatacji.
Przewód wstążkowy o rastrze 1,27 mm, standardowy w elektronice. Taśmę o innym rastrze noże rozetną w niewłaściwych miejscach.
