Dioda nadawcza podczerwieni o długości fali 940 nm w obudowie 5 mm. Struktura wykonana z arsenku galu (GaAs) emituje promieniowanie niewidzialne dla oka, wykorzystywane w zdalnym sterowaniu, barierach świetlnych i transmisji optycznej krótkiego zasięgu.
Bezbarwna soczewka nie rozprasza wiązki, dzięki czemu promieniowanie skupia się w osi diody. Kąt, w którym natężenie spada do połowy, wynosi 30° — to kompromis między zasięgiem a obszarem pokrycia.
Napięcie przewodzenia wynosi typowo 1,2 V przy prądzie 20 mA i nie przekracza 1,6 V. Dioda pracuje w zakresie temperatur od -40 do 85°C.
Dioda nadawcza wymaga rezystora ograniczającego prąd. Częstotliwość nośną, którą trzeba dopasować do odbiornika, wytwarza układ sterujący — sama dioda jej nie ma.
Szeregowo z rezystorem ograniczającym prąd, dobranym do napięcia zasilania. Przy 5 V i prądzie 20 mA rezystor wynosi około 180 Ω, przy 3,3 V około 100 Ω. Dioda nadawcza pracuje zwykle impulsowo, sterowana tranzystorem z wyjścia mikrokontrolera — bezpośrednie wysterowanie z pinu bywa zbyt słabe prądowo.
Promieniowanie o długości fali 940 nm leży poza zakresem widzialnym dla człowieka. Działanie diody sprawdza się aparatem w telefonie — większość matryc rejestruje podczerwień i pokazuje ją jako blade fioletowe światło.
Odbiorniki z rodziny TSOP mają wbudowany filtr dostrojony do konkretnej częstotliwości nośnej — najczęściej 36 albo 38 kHz. Sama dioda nie ma częstotliwości pracy; to układ sterujący moduluje jej świecenie i tę częstotliwość trzeba dopasować do odbiornika.
To kąt, w którym natężenie promieniowania spada do połowy wartości na osi. Przy 30° wiązka jest stosunkowo wąska — daje większy zasięg w osi, ale wymaga celowania. Szersze kąty zwiększają pokrycie kosztem dystansu.
Tak, w parze z fototranzystorem albo odbiornikiem scalonym. Przy barierach warto modulować wiązkę, bo układ z sygnałem stałym reaguje na światło słoneczne i oświetlenie sztuczne.
