FNIRSI SWM-10 to przenośna zgrzewarka punktowa do łączenia taśmy niklowej z biegunami ogniw. Impuls prądu o wartości do 1200 A trwa milisekundy, więc ciepło zostaje w punkcie styku i nie wnika w głąb ogniwa - w odróżnieniu od lutowania, przy którym grot musi wygrzewać biegun przez kilkanaście sekund.
Model pracuje w trybie podwójnego impulsu: pierwszy przebija warstwę tlenków, drugi wykonuje właściwy zgrzew na przygotowanej powierzchni. Moc ustawia się w czterech biegach, co upraszcza obsługę - przy typowej taśmie niklowej do pakietów 18650 dobranie właściwego biegu zajmuje kilka prób na odcinku odpadowym i potem wraca się do niego za każdym razem.
Zakres pracy obejmuje materiały o grubości 0,1-0,25 mm, czyli cienką taśmę niklową, blachę żelazną i stal nierdzewną. Parametry i stan naładowania widać na kolorowym ekranie 1,8 cala. Zgrzewarka działa na własnym akumulatorze 5000 mAh, a poza pracą służy jako powerbank 5 V / 2,1 A.
Oba modele zgrzewają prądem 1200 A i oba pracują na własnym akumulatorze z funkcją powerbanku. Różnią się dwiema rzeczami, które przekładają się na pracę: zakresem grubości materiału i sposobem regulacji mocy. SWM-10 sięga 0,25 mm i ma cztery biegi, SWM-20 sięga 0,5 mm i pozwala ustawić moc płynnie.
SWM-10 wystarczy przy typowej taśmie niklowej 0,1-0,15 mm i pakietach 18650, zwłaszcza tam, gdzie liczy się prosta obsługa - cztery biegi wybiera się raz i wraca do sprawdzonego ustawienia. Przy materiale grubszym niż 0,25 mm oraz przy częstej zmianie taśmy, gdy energię trzeba dobierać płynnie, wskazana jest zgrzewarka FNIRSI SWM-20.
Ilość ciepła wydzielanego w punkcie zgrzewu opisuje zależność Q = I² × R × t - prąd, rezystancja i czas. Prąd i czas ustawia zgrzewarka, ale R to przede wszystkim rezystancja styku, zależna od sposobu przygotowania połączenia. Warstwa tlenków, tłuszcz z palców albo zużyta końcówka elektrody potrafią zmienić ją kilkukrotnie, a razem z nią energię zgrzewu - i to jest najczęstsza przyczyna sytuacji, w której dwa punkty przy tym samym ustawieniu wychodzą zupełnie inaczej.
Drugim czynnikiem jest docisk elektrod. Zbyt słaby zwiększa rezystancję styku i daje przypalenie zamiast połączenia; zbyt mocny rozprowadza prąd na większą powierzchnię i wypłaszcza zgrzew, który potem odpada. Docisk powinien być stanowczy, ale bez obciążania ogniwa całym ciężarem ręki.
Trzeci to rozstaw punktów. Dwa zgrzewy postawione zbyt blisko siebie dzielą prąd - część popłynie przez pierwszy, już wykonany punkt zamiast przez styk, który dopiero ma powstać. Odstęp rzędu kilku milimetrów zwykle wystarcza, żeby drugi punkt wyszedł tak samo mocny jak pierwszy.
Typowa taśma niklowa do pakietów 18650 ma 0,1-0,15 mm grubości, więc mieści się w zakresie z zapasem. Ograniczenie zaczyna doskwierać przy pakietach o dużym poborze prądu, gdzie stosuje się taśmę 0,2 mm i grubszą albo dwie warstwy - wtedy sensowniejszy jest model o szerszym zakresie.
Przy jednym powtarzalnym materiale cztery biegi są zaletą: ustawienie wybiera się raz i wraca do niego bez szukania. Płynna regulacja zaczyna się liczyć przy zmianie grubości albo rodzaju taśmy - wtedy właściwa energia potrafi wypaść pomiędzy dwoma biegami i trzeba iść na kompromis w jedną albo w drugą stronę.
Biegun i taśmę warto przetrzeć izopropanolem i odtłuścić - warstwa tlenków oraz tłuszcz z palców zmieniają rezystancję styku, a razem z nią energię zgrzewu. Nie należy szlifować bieguna papierem ściernym; wystarczy czysta, sucha powierzchnia i pewne przyłożenie obu elektrod jednocześnie.
Producent podaje wszystkie trzy materiały w zakresie do 0,25 mm, ale zachowują się różnie. Stal nierdzewna ma wyższą rezystancję, więc nagrzewa się szybciej i wymaga zwykle niższego ustawienia niż nikiel o tej samej grubości. Przy każdej zmianie materiału warto wykonać próbny zgrzew na odcinku odpadowym.
Wydajność zależy od ustawionego biegu - im wyższa energia impulsu, tym szybciej spada napięcie akumulatora. Przy niskich biegach jedno ładowanie starcza na złożenie kilku pakietów. Zgrzewania w trakcie ładowania należy unikać: zasilacz nie nadąża za chwilowym poborem prądu, a napięcie na ogniwach urządzenia zmienia się w trakcie impulsu, co pogarsza powtarzalność.
