Wolnoobrotowy silnik obracający talerz w kuchence mikrofalowej. Zasilanie 220–240 V AC, moc 4 W, prędkość 4/4,8 obr./min. Napęd tego typu spotyka się w kuchenkach marek Zelmer, Beko, Whirlpool, Gorenje, Philips.
Korpus ma 49 mm średnicy i 17 mm wysokości, raster mocowań 55 albo 57 mm. Wrzeciono o długości 11 mm i średnicy 7 mm jest ścięte z jednej strony, co ustala położenie sprzęgła talerza.
Wersja sieciowa podłączona jest bezpośrednio do napięcia zasilania kuchenki. To najczęstsze wykonanie, ale nie jedyne — w części modeli talerz napędza silnik 21 V albo 30 V zasilany z uzwojenia transformatora, a obudowy obu wersji wyglądają tak samo.
Cztery do niespełna pięciu obrotów na minutę to jeden pełny obrót talerza co dwanaście i pół do piętnastu sekund. Prędkość dobiera producent kuchenki do jej programów, więc silnik o innym tempie obrotu będzie działał, ale talerz zatoczy w tym samym czasie inną liczbę pełnych obrotów. Przy zwykłym podgrzewaniu nie ma to znaczenia, przy programach automatycznych opartych na czasie — może mieć.
Osadzenie ustala geometria wrzeciona: 11 mm długości i 7 mm średnicy ze ścięciem z jednej strony. Wysokość korpusu 17 mm decyduje o tym, czy silnik zmieści się w gnieździe pod dnem komory.
Raster mocowań 55 i 57 mm obejmuje dwa najczęstsze rozstawy otworów, więc mocowanie pasuje do większości gniazd. Przed wymianą należy odłączyć kuchenkę od sieci i rozładować kondensator układu magnetronu.
Z oznaczenia na starym silniku albo ze schematu urządzenia. Wersje 21 V i 30 V zasilane są z dodatkowego uzwojenia transformatora, wersje 220–240 V bezpośrednio z sieci. Sam wygląd silnika tego nie rozstrzyga, bo obudowy są takie same.
Tak. Kołnierz ma otwory w obu rozstawach, dzięki czemu pasuje do gniazd o jednym albo drugim wymiarze. Przy montażu wykorzystuje się tę parę otworów, która trafia w gwinty w obudowie kuchenki.
