Skrętka kat. 6 z żyłą CCA w kartonie stumetrowym, klasa Fca

Kabel łączy pasmo kategorii 6 z niższym kosztem przewodnika CCA, czyli aluminiowego rdzenia pokrytego miedzią. Żyła ma 0,57 mm grubości, co odpowiada AWG 23, a maksymalna częstotliwość pracy wynosi 250 MHz.

Konstrukcja jednodrutowa przeznacza go do układania na stałe w korytach i ścianach, a nie na przewody krosowe. Klasa reakcji na ogień Fca nie spełnia wymagań stawianych okablowaniu instalowanemu na stałe w budynkach, więc przed zakupem na instalację odbieraną protokolarnie trzeba porównać ją z klasą wskazaną w projekcie.

Specyfikacja techniczna

• kategoria: 6
• rodzaj ekranowania: U/UTP, nieekranowany
• materiał żyły: CCA, aluminium pokryte miedzią
• budowa żyły: jednodrutowa
• grubość żyły: 0,57 mm, AWG 23
• izolacja żyły: HDPE 0,95 mm
• materiał powłoki: PVC, grubość 0,53 mm
• średnica zewnętrzna: 5,5 mm
• maksymalna częstotliwość pracy: 250 MHz
• klasa reakcji na ogień: Fca
• kolor: szary
• postać handlowa: karton 100 m

Czym różni się żyła CCA od pełnej miedzi

CCA to skrót od miedziowanego aluminium: rdzeń przewodnika jest aluminiowy, a miedź stanowi cienką warstwę na powierzchni. Aluminium ma wyższą rezystywność niż miedź, więc żyła o tej samej średnicy stawia większy opór, a sygnał tłumi się szybciej na tej samej długości.

W praktyce znaczenie mają trzy skutki. Pierwszy dotyczy zasięgu: przy odcinkach zbliżonych do stu metrów zapas parametrów jest mniejszy niż przy miedzi. Drugi dotyczy zasilania przez skrętkę: przy PoE wyższa rezystancja oznacza większy spadek napięcia i grzanie się wiązki, więc do kamer i punktów dostępowych zasilanych po kablu właściwsza jest pełna miedź. Trzeci jest mechaniczny: aluminium łamie się przy wielokrotnym zaginaniu łatwiej niż miedź, co ma znaczenie w gniazdach i przy zarabianiu.

Normy okablowania strukturalnego wymagają przewodników miedzianych, więc instalacja z CCA nie przejdzie odbioru certyfikowanego. Kabel tego typu sprawdza się przy krótkich odcinkach, połączeniach roboczych między urządzeniami i tam, gdzie liczy się koszt, a długość toru nie zbliża się do granicy normy.