Gniazdo zaciska się na przewodzie taśmowym w jednej operacji: noże w korpusie przebijają izolację i trafiają w żyłę, bez odizolowywania i lutowania pojedynczych torów. Przy kilkudziesięciu żyłach to różnica między minutą a godziną pracy.
Konstrukcja przeznaczona do taśmy AWG28 o rastrze 1,27 mm, czyli standardowego przewodu wstążkowego. Pokrywa odciążająca zaciska się na taśmie po zamknięciu, dzięki czemu szarpnięcie za przewód nie przenosi się na styki.
Gniazdo zaciska się w imadle albo prasce — dociskanie szczypcami przekrzywia korpus i część noży może nie trafić w żyłę. Pierwszy tor oznaczony jest trójkątem na obudowie i odpowiada czerwonej krawędzi taśmy.
Imadłem albo praską do złączy IDC, które dociskają pokrywę równomiernie na całej długości. Szczypce przekrzywiają korpus i część noży mija żyłę — usterka ujawnia się dopiero przy pomiarze, bo złącze wygląda na zamknięte.
Nie. Noże trwale przecinają izolację w miejscu zacisku, a odcinek taśmy z odciśniętymi śladami nie nadaje się do ponownego użycia. Przy pomyłce odcina się kawałek taśmy i zaciska nowe złącze.
Żyła numer 1 biegnie po stronie oznaczonej krawędzi taśmy, zwykle czerwonej, i trafia w styk oznaczony trójkątem na obudowie. Odwrotne ułożenie odwraca kolejność wszystkich sygnałów.
Przewód wstążkowy AWG28 o rastrze 1,27 mm, czyli standardowy typ stosowany w elektronice. Taśmę o innym rastrze noże rozetną w złym miejscu.
Nie. Liczba styków musi być identyczna po obu stronach — złącza IDC nie mają wersji zamiennych między rozmiarami.
