W ofercie Sklepu AVT znajdziesz pisaki edding do zastosowań technicznych: serię 143B o szerokości linii 1–3 mm oraz FSE142M o linii 1 mm, w kolorze czarnym, czerwonym i zielonym, a także pisaki wodoodporne o grubości 0,3 i 0,6 mm w trzech kolorach.
Pisak permanentny edding 143B czarny do PCB, folii i szkła, linia 1–3 mm
Pisak permanentny edding 143B zielony do PCB, folii i szkła, linia 1–3 mm
Pisak permanentny edding 143B czerwony do PCB, folii i szkła, linia 1–3 mm
Pisak permanentny edding FSE142M czarny do PCB, folii i szkła, linia 1 mm
Pisak wodoodporny 0.3mm niebieski
Pisak wodoodporny 0.6mm niebieski
Pisak wodoodporny 0.6mm czerwony
Pisak permanentny edding FSE142M niebieski do PCB, folii i szkła, linia 1 mm
Pisaki edding są w elektronice stosowane do dwóch rzeczy: opisywania elementów, przewodów i obudów oraz rysowania ścieżek na laminacie przed trawieniem płytki. Tusz permanentny trzyma się gładkich powierzchni, na których zwykły marker rozmazuje się albo ściera, czyli na folii, szkle, tworzywie i miedzi. Materiały do wykonywania płytek obejmuje kategoria produkty do płytek drukowanych.
Edding 143B ma końcówkę klinową pozwalającą uzyskać linię o szerokości od 1 do 3 mm, zależnie od kąta prowadzenia. Grubsza linia przydaje się przy zamalowywaniu większych obszarów miedzi, na przykład pól masy, i przy opisywaniu obudów. Dostępny jest w kolorze czarnym, czerwonym i zielonym.
Edding FSE142M rysuje linię o stałej szerokości 1 mm, więc lepiej sprawdza się przy prowadzeniu równych ścieżek i przy drobniejszych oznaczeniach. W ofercie są wersje czarna i niebieska. Obie serie kryją na miedzi, folii, szkle i tworzywie, a tusz jest odporny na wodę i ścieranie.
Cieńsze pisaki o grubości 0,3 i 0,6 mm, dostępne w kolorze czarnym, czerwonym i niebieskim, służą przede wszystkim do opisywania: oznaczania żył w wiązce, podpisywania elementów w magazynku, numerowania obwodów w rozdzielnicy i znakowania próbek. Przy pracy na płytce pozwalają dorysować drobne detale tam, gdzie grubsza końcówka zlałaby sąsiednie ścieżki.
Laminat trzeba najpierw oczyścić i odtłuścić, bo tusz nie trzyma się warstwy tlenków i śladów palców. Ścieżki rysuje się zdecydowanym ruchem, a po wyschnięciu warto nanieść drugą warstwę, bo pojedyncza bywa zbyt cienka i trawienie ją podgryza. Po wytrawieniu tusz usuwa się alkoholem izopropylowym albo acetonem. Ta metoda sprawdza się przy prostych układach i pojedynczych płytkach.
143B ma końcówkę klinową i daje linię od 1 do 3 mm, więc szybciej pokrywa większe powierzchnie miedzi i lepiej nadaje się do opisów na obudowach. FSE142M rysuje równą linię 1 mm, co ułatwia prowadzenie ścieżek o powtarzalnej szerokości. Przy płytce z gęstym układem połączeń praktyczniej mieć oba: cieńszy do ścieżek, grubszy do wypełnień.
Najskuteczniej alkoholem izopropylowym, który usuwa tusz z laminatu, szkła i tworzyw, nie uszkadzając większości powierzchni. Przy zaschniętych śladach pomaga aceton, ale trzeba sprawdzić, czy nie narusza on tworzywa, bo część obudów matowieje. Do czyszczenia płytki po trawieniu wygodne są też gotowe preparaty serwisowe.
Najczęściej z powodu odparowania rozpuszczalnika, gdy skuwka nie została dociśnięta do końca. Pisaki permanentne schną szybciej niż zwykłe markery, dlatego zamyka się je od razu po użyciu i przechowuje poziomo, żeby tusz równomiernie nasączał końcówkę. Podsuszony pisak czasem udaje się ożywić, przytykając końcówkę do chusteczki zwilżonej alkoholem izopropylowym.
